Ey iman edenler! Allah"a karşı gelmekten nasıl sakınmak gerekiyorsa, öylece sakının ve siz ancak Müslümanlar olarak ölün.(Al-i imran Suresi, 102. Ayet)

BİR HİKAYE, BİR YORUM

Nasreddin Hoca bir gün dostlarına: ‘ Ben ölecekmiyim?’ diye sorar.

‘O nasıl soru hocam öyle? Biliyorsunuz ki herkes ölecek’ der dostları. ‘Peki’ der hoca merhum, Benim cenaze namazımdan sonra hoca efendi size nasıl bilirsiniz? diye soracak. Bu soruya ne cevap vereceksiniz?

‘Aman be hocam, nasıl cevap verebiliriz ki? Tabiki ‘iyi biliriz’ diyeceğiz derler. Bunun üzerine hoca efendi: Yahu dostlar, madem öldüğümde iyi biliriz diyecekseniz bunu ben yaşarken yüzüme karşı söylesenize!’ diyerek önemli bir gerçeği işaret etmektedir.

Yüreğimizdeki sevgiyi dile getirmek, takdirimizi ifade etmek konusunda yeterince rahat değiliz. Bu belki yetişme tarzımız ile alakalı bir konu ama buna rağmen Olaylara her zaman olumlu yönden bakmayı öğrenmeli, sevdiğimizi sevdiğimize söyleyebilmeliyiz!!!

Bir gün Napolyon düşman askerlerinden kaçarken, bir bakkal dükkânına girmiş. Bakkala hemen kendisini saklamasını emretmiş.

Bakkal da Napolyon'u müsait bir yere saklayıp, biraz sonra gelen düşmanları da;

- Az evvel biri koşarak su tarafa kaçtı.  Diye savuşturmuş.

Nihayet biraz sonra Napolyon'un muhafızları yetişmişler. Bakkal ömründe bir daha karşılaşamayacağı Napolyon'a sormuş:

- Efendim, af buyurun ama merak ettim, ölümle bu denli burun buruna gelmek nasıl bir duygu?"

Napolyon birden öfkelenmiş.

- Sen kim oluyorsun da benimle böyle dalga geçercesine konuşabiliyorsun? Diye bağırmış. Hemen askerlerine, Adamcağızı kurşuna dizmelerini emretmiş. Askerler bakkalın gözünü bağlayıp karşısına dizilmişler. Mermiler namlulara sürülmüş, artik "Ateş" emri verilecek. Adamcağız içinden "Ah, ne yaptın sen? Şimdi ölüp gideceksin" diye düşünürken, arkadan bir çift el uzanmış, gözündeki bağı açmış.

Karşısında Napolyon varmış:

- İşte böyle bir duygu!