Bir gece, Resûlullah Efendimiz "sallallahü aleyhi vesellem" mübarek başını, Hazret-i Âişe'nin "radıyallahüanha" kucağına koyup, "Yıldızları"seyrekoyuldu.

Hazret-i Âişe ise "Dolunayı" seyrediyordu. Fakat Resûlullah Efendimizin "nur cemali" "Dolunay"dandaha parlak ve nurlu göründü. Hazret-i Âişe'ye.

Duygulanıp ağladı.Ve iki damla gözyaşı, Efendimizin nur yüzüne damladı. 

Efendimiz "aleyhisselam" sordular:

- Niçin ağlıyorsunyâ Âişe?

- Senin cemalini,dolunay'dan daha parlak gördüm de onun için.

- Şaştın mı buna?

- Evet, şaştım yâResûlallah.

Hiç şaşma yâ Âişe.Çünkü "Ay" ve "Güneş"in nûrunu da benim nûrumdanyarattı. Hak teâlâ.

- Siz neyebakıyordunuz yâ Resûlallah?

- Yıldızlarabakıyordum. Eshâbımdan biri var ki, onun ibâdetleri "Yıldızlar" adedince gök yüzüne yükseliyor.Bunu düşünüyordum.

Hazret-i Âişe;

"Bu kişi, babamolabilir" diye geçirdi içinden.

Ve sordu:

- O kimdir yâResûlallah?

Buyurdular ki:

- Ömer'dir. Ama onun  sevapları,babanın sevapları yanında "denizdedamla" bile değildir.