Halife Hazret-i Osman (radiyallahu anh), yapması gereken bir işi savsakladığını zannettiği kölesini yanına çağırır: "Gel bakalım, işini savsaklamak neymiş, sana cezasını vereyim de gör!"

Ancak köle, işini savsaklamadığı düşüncesindedir. Ona göre olay, halifeye yanlış aksettirilmiştir. Yine de gider, Halife'nin önünde diz çöker, boynunu uzatır. Son derece müşfik bir karaktere sahip olan Hz. Osman, terbiye niyetiyle kölenin kulağından yumuşakça tutar ve hafifçe yukarıya çeker. Ancak elinin ayarını tam tutturamayınca kulağı acıyan köle haykırır: "Çek bakalım ey Allah Resûlü'nün halifesi! Nasıl olsa dinde kıyas var. Burada kulağı haksız yere çekilenler, öte tarafta haklı olarak kulak çekecektir!"

Kölenin ağzından dökülen bu sözler Hz. Osman'ın beynine adeta bir tokat gibi çarpar. Ellerini kölenin kulağından çeker, olduğu yerde adeta yığılır kalır. Kısa bir sessizlikten sonra köleye seslenir:

"Eğer bu mevzuda sen haklı isen, hiç durma, hemen sen de benim kulağımı çek!" der ve sözlerine şöyle devam eder: "Sakın kısası ahirete bırakma! Haklıysan, köle bile olsan kuvvetlisin demektir. Haksızsam, halife bile olsam zayıfımdır!"

Olan biteni izleyenler şaşkınlık içindedir.

Halifenin ısrarlı tutumunu görünce, dediğini yapması için köleye işaret ederler. Nihayet köle kısası gerçekleştirir ve gider. Hz. Osman rahatlamış bir şekilde etrafındakilere şöyle der:

"Şükürler olsun, köle de olsa davasında haklı olan birinin önünde diz çöktüm! Kısasımı burada yaptırdım, öte tarafa bırakmadım! Üstelik benden sonra geleceklere de kötü örnek olmadım!"