Azîz Mahmûd Hüdâyî,âilesiyle birlikte Sivrihisar'a giderek hizmete başladı. Ancak burada sâdecealtı ay kadar kalabildi. Hocasının ayrılığına dayanamayarak tekrar Bursa'yageldi. Bursa'ya geldiği günlerde, doksan yaşından ziyâde olan hocasınınhizmetini görmeye başladı. Bu hizmetlerinden çok memnun olan Muhammed Üftâde;"Oğlum! Pâdişâhlar ardınca yürüsün." diye duâ etti. O sene Üftâdehazretleri vefât etti.

Bir gün Sultan AhmedHan, mürşîdini ziyâret için Üsküdar'a gelmişti. Çarşıdan geçerken, Hüdâyîhazretlerinin alış-veriş ettiğini gördü. Genç Hünkâr bu esnâda attaydı. Derhalatından indi, hocasının elini öptü ve atına binmesi için ricâ etti. Bir müddetHüdâyî hazretleri at sırtında önde ve Pâdişâh da yaya olarak ardınca yürüdüler.Kısa bir süre sonra Mahmûd Hüdâyî dünyâyı titreten koca bir pâdişâhın,arkasında yaya yürümesine râzı olmadı ve; "Sultanım! Sırf hocam MuhammedÜftâde hazretlerinin duâsı ve emri yerine gelsin diye bindim. Çünkü o;"Pâdişâhlar rikâbında yürüsün." diye duâ etmişti." buyurarakatından indi. Ata tekrar Sultan Ahmed Hanı bindirdi.

Sultan Ahmed Han'ınbu hâdiseden sonra aşağıdaki beytleri söylediği belirtilir:

"Varımı benHakka verdim, gayrı vârım kalmadı.

Cümlesinden el çekippes dü cihânım kalmadı.

Çünkü hubbullaherişti, çekti beni kendine,

Açtı gönlüm gözünü,gayri gümânım kalmadı.

Evliyânın himmeti,yaktı beni kül eyledi,

Sâfiyim, buldumsafâyı dü cihânım kalmadı.

Ahmedî der, "Yâilâhî! Sana şükrüm çok-durur",

Hamdülillah aşk-ıHaktan gayri vârım kalmadı."